Życie społeczne
Czyli jak przebiegają relacje między danielami
Daniele, jak większość jeleniowatych, żyją w odrębnych grupach samczych i samiczych. Grupy w jakich żyją samce są niewielkie – najczęściej to około 6 zwierząt. Nie ma tam żadnej hierarchii, zwierzęta żyją po prostu w pobliżu siebie, ale nie ma między nimi żadnych specjalnych relacji. Inaczej wyglądają grupy łań. Te mogą w niektórych wypadkach być bardzo liczne – notowano grupy, które liczyły kilkadziesiąt zwierząt. Mimo, że i w nich nie ma ścisłej hierarchii, to jednak wszystkie poczynania chmary są inicjowane przez dominującą samicę. W samiczych grupach żyją także młode samce – opuszczają je dopiero gdy osiągną 18 miesiąc życia. Wówczas szukają jakieś grupy samotnie żyjących samców lub, jeżeli było kilka młodych, zakładają własną. Grupy samcze są bardzo nietrwałe – byki żyją razem tylko przez kilka miesięcy w roku, zazwyczaj od lutego do sierpnia. Przez resztę roku żyją zupełnie samotnie, dopiero w październiku zbliżając się do chmar łań i często pozostając w ich pobliżu aż do początku grudnia.
Z kolei grupy samic rozpadają się w czerwcu – wówczas to bowiem łanie szukają odrobiny samotności by móc w spokoju urodzić potomstwo. Gdy tego dokonają wracają do chmary wraz z dzieckiem.
Daniele nie mają swojego ścisłego terytorium, to zwierzęta wędrowne. Przemierzają lasy, łąki i pastwiska. Obszary, na których żeruje dany osobnik nie są w żaden sposób oznakowane ani bronione – swobodnie przenikają się z terytoriami innych danieli. By przeżyć samica musi żerować na powierzchni około 70 ha, zaś samiec – 110 ha. W czasie zimy liczba ta ulega znacznemu powiększeniu, czasem nawet – podwojeniu.